Stage pediatrie

Onze eerste stage was pediatrie in Mbarara University Hospital.
De dienst was ongeveer hoe ik het had verwacht: Klein en veel bedden op beperkte oppervlakte.
De eerste dagen was het wel effe wennen, de dienst stinkt nogal, dus elke ochtend heb je effe tijd nodig om aan de geur te wennen en ze werken hier nogal traag en chaotisch. (Lees: zeer traag en chaotisch)

Er zijn vier afdeling: de kritieke, de acute, de chronische en de neonatale. Er is een opnameruimte en een behandelruimte.
Elke ochtend beginnen de studenten met de aanvullen van de dossiers. Wanneer er eens een arts opduikt overloopt hij de patienten aan de hand van de notities van de studenten en past de behandeling aan. De eerste week waren we erg onder de indruk van de kennis van de studenten, ze weten en kunnen erg veel. Voor ons was de eerste week erg moeilijk omdat wij de pathologien die hier courant zijn niet goed kennen. De meeste kindjes komen hier binnen met HIV, malaria, Longontsekingen, Tuberculose, ondervoeding en meestal dan nog een combinatie van de verschillende pathologien. Ze hebben ook weinig bijkomende onderzoeken om een diagnose hard te maken, dus behandelen ze elk kind standaard voor malaria en een of andere ontsteking. Elk kind met koorts krijgt zowieso Quinine (malaria) en twee verschillende breedspectrum antibiotica's (Penicilline en cefolosporines), wat veel te veel en niet doelgerichte mediactie is. Sja, we hebben met de mond open staan kijken naar het mediactiebeleid. Uiteraard begrijpen we wel dat het hier niet anders kan, als je geen mogelijkhgeden hebt om een correcte diagnose te stellen behandel je maar voor alles en hoop je dat het kind beter wordt.

De laatste week op stage was wat raar. De eerste twee weken heb ik het handelen van de arsten en studenten op de afdeling veel gerelativeerd en mezelf gesust dat ze niet anders kunnen dan slecht geneeskunde uitoefenen. Na deze week ben ik zeker dat ze beter kunnen! Sommigen zijn gewoon lui en niet efficient! Ze zien wat ze willen zien, en doen waar ze zin in hebben!
Maandag is er een klein meisje, 5 jaar , binnengekomen met een heel uitgebreide longontsteking met super veel vocht rond de longen en het hart(Pleurapneumonie). Haar Foto van de borstkas was volledig wit (moet zwart zijn) Bij ons vliegt zo een kind onmiddelijk op de intensieve zorgen, zo erg was haar toestand!
Ze hebben haar medicatie gegeven en een buisje in haar bortskas gestoken om het vocht af te laten.
De volgende dag was het kind niet beter, integendeel.
Ik zag dat ze heel veel moeilijk had met ademhalen en dat ze zo onrustig was. Ben gaan vragen of ze zuurstof mocht krijgen en dat zou wel gebeuren, niet dus.
De pediater heeft de hele ochtend naast haar gekeken, wat bijna niet mogelijk was! En elke aanwijzing van mij aan de kant geschoven. Toen kwam het afdelingshoofd binnen. Onmiddelijk heeft hij zijn activiteiten gestaakt, is een zuurstofslang gaan zoeken en heeft de zuurstof aangezet. Het diensthoofd heeft goedkeurend geknikt en beaamd dat dat kind inderdaad zuurstof nodig had!! Ik was woedend!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Hij heeft dus naast dat kind gekeken tot zijn chef binnenkwam! Het feit dat dat kind al uren in ademhalingsmoeilijkheden was kon hem niet zo veel schelen als de goedkeuring van zijn chef! Grrrrrrrrrrrrrrrrr! En dat is dan kinderarts!
Adriaan heeft er dan later op die dag voor gezorgd dat dat meisje pijnstilling kreeg, dat waren ze vergeten, en zo een buis in je longen kan verdorie veel pijn doen!
De dag erna begon dat meisje haar gezicht op te zwellen en had ze nog steeds veel pijn. Dat zou een eerste teken kunnen zijn dat het meisje haar hart aan het falen was.
Die dag konden we haar niet onderzoeken omdat de studenten praktisch examen hadden maar ik had aan een van de examinatoren, die vriendelijke Canadeese arts, gevraagd om dat kind niet door de studenten te laten onderzoeken omdat ze nog steeds in ademhalingloeilijkheden was en veel pijn had. Hij ging akkoord, maar de lokale examinatoren niet, dus hebben ze er een student op af gestuurd die dat kind bijna een uur heeft gemarteld met zijn onderzoeken! Weer was ik woedend!
De dag daarna was heel het bovenste deel van het kind opgezet, ze kon haar ogen niet meer openen en was duidelijk veel zieker dan de dag ervoor! Adriaan en ik waren tot de conclusie gekomen dat haar halsvenen opgezet waren, wat weet wijst op hartfalen, maar de pediater vond van niet. Ook haar lever was volgens hem niet vergroot. Hij vond dus niet dat ze in hartfalen was. Uiteindelijk heb ik er die Britse kinderarts bijgehaald die onmiddelijk aan de alarmbel heeft getrokken (De lever zat tot aan de navel en de halsvenen waren volledig gevuld) ! Ze heeft er een van de hoofdartsen bijgehaald en heeft die ene pediater effe afzonderlijk gesproken (Hoop dat ze hem goed onder zijn kloten heeft gegeven!!!)
De diagnose was dus inderdaad hartfalen en ze hebben onmiddelijk de juiste medicatie opgestart. En weet je wat, vandaag is dat kind 10 keer beter en heb ik weer het gevoel dat ze een kans maakt om het te overleven!

Dit kind was een zwaar en moeilijk geval en fouten kunnen gebeuren, maar zelf met de eenvoudige gevallen maken de jonge pediaters superveel fouten! Ze kennen bepaalde ziektebeelden heel goed maar andere dan helemaal niet en ze modderen maar aan.
Als wij dan met een vraag komen waarom ze een bepaalde behandeling doen, veranderen ze plots hun behandelplan naar onze suggestie (wat dus helemaal geen suggestie was maar een Vraag!) Ze weten dus gewoon niet wat ze aan het doen zijn!

Sja, vandaag de laatste dag pediatrie. Gelukkig blijft de Canadeese arts nog een week en ben ik zeker dat dat kleine meisje in goede handen is.

Sorry voor dit lang, nogal medisch bericht, maar wou het eens kwijt. Gisteren was ik bijna zeker dat dat kind zou sterven, wat waarschijnlijk ook gebeurd zou zijn moest de Britse arts niet in actie geschoten zijn. Ik wil er niet over nadenken wat er gebeurd zou zijn moesten die Europeese arsten er niet geweest waren, naar ons zouden ze niet geluisterd hebben.
Dat kleine meisje zat heel dicht bij de dood, en das een heel enge gedachte.